Meen to be yours คุณหนูมีนจะร้าย ตอนที่ 15

 

1 5

สยบเสือ

 

 

 

 

 

 

 

มีนานั่งเล่นเกมมือถืออยู่บนโซฟาหนังสีน้ำตาลเข้มตัวยาว ภายในห้องนั่งเล่นในคอนโดของสหภัฐ

แม้ว่าเจ้าของห้องตัวจริงนั้นจะไม่อยู่ห้อง แต่มีนานั้นก็สามารถเข้าออกห้องนี้ได้ราวกับเป็นห้องของตัวเองเป็นเรื่องปกติ เช่นเดียวกับคอนโดของมีนา ที่สหภัฐเองก็มีคีย์การ์ดและรู้รหัสผ่านห้องของเธอเช่นกัน

แกร่ก!

สหภัฐที่พึ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง ขมวดคิ้วเข้าหากันน้อยๆ เมื่อเห็นไฟที่เปิดอยู่ ทั้งที่จำได้ว่าก่อนหน้าที่จะออกไป เขาเช็คและมั่นใจว่าปิดครบทุกดวงแล้ว

ชายหนุ่มหันมองรองเท้าที่ถูกถอดวางเอาไว้บริเวณตู้กระจกด้านข้าง

“มีน?”

ก่อนมีนาจะมาหากันที่ห้อง อีกฝ่ายมักจะทิ้งข้อความสั้นๆ เอาไว้เสมอ แต่ในครั้งนี้มันกลับต่างออกไป

“เรานึกว่าคืนนี้เธอจะไม่กลับมานอนห้องแล้วซะอีก”

อันที่จริง มีนาคิดว่าตัวเองจะได้มาเห็นช็อตเด็ดระหว่างแฟนหนุ่มกับหญิงสาวปริศนาแล้วด้วยซ้ำ ยังดีที่เธอนั้นจำสีผ้าปูที่นอนห้องของสหภัฐได้ เลยไม่ได้ดิ้นตามเกมของผู้หญิงคนที่ตั้งใจส่งภาพนั้นมาเย้ยกันเสียเท่าไหร่

นัยน์ตาคู่คมไม่บ่งบอกอารมณ์ ทว่ามันกลับนิ่งสงบไม่ต่างจากท้องฟ้าที่คล้ายว่าจะรอคอยคลื่นพายุลูกใหญ่พัดโหมกระหน่ำ เขาเองก็กำลังโกรธอยู่มาก แต่ก็พอจะเดาได้ว่ามีนเองก็คงจะรู้เรื่องของเขาเหมือนกัน

ไม่อย่างนั้นเจ้าแมวน้อยที่เฝ้าฟูมฟักมากับมือ คงไม่มีอาการพยศจนถึงขั้นส่งรูปแบบนั้นมาให้กันหรอก

มือหนากำเข้าหากันแน่น ข่มกลั้นอารมณ์และความไม่พอใจเอาไว้ให้ลึกสุดใจ

มีนาลุกขึ้นยืนยามมองสบตากับแฟนหนุ่มของตนด้วยสีหน้าไม่ต่างกัน

เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่จะมาง่ายๆ ทำอะไรด้วยก็ได้ หรือถูกชักจูงไปมาไม่ต่างจากสัตว์เลี้ยงเสียหน่อย

ถ้าหากใครจะเป็นเจ้าของ คนๆ นั้นควรจะเป็นเธอต่างหาก

“พึ่งรู้ว่าเรามีอะไรเหมือนกันกว่าที่คิด” เสียงทุ้มเข้มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“อะไรล่ะที่พี่คิดว่าเหมือนกัน”

ร่างสูงยักไหล่ ไม่ตอบคำ เขาทำเพียงเดินเข้าห้องน้ำผ่านหน้ามีนาไป

บานประตูห้องน้ำถูกปิดลงให้มีนากำมือแน่น

“คราม!”

แล้วเราจะได้เห็นดีกัน พี่คราม

สหภัฐขยี้ผ้าเช็ดผมบนหัว โดยมีผ้าขนหนูผืนใหญ่อีกผืนพันช่วงล่างของตนเองเอาไว้ สองขาก้าวออกจากห้องน้ำ ยามฮัมเพลงเบาๆ

เขาพยายามทำตัวเองให้อารมณ์ดี แม้ว่าสถานการณ์มันจะไม่เอื้อเลยก็ตาม

ชานหนุ่มไม่รู้ว่าภาพที่มีนาส่งมานั้นหญิงสาวต้องการบอกอะไร แต่เขาก็ไม่ได้โง่จนถึงขนาดดูไม่ออกว่าลำคอที่เห็นนั่นคือผู้ชายคนอื่น

ประเด็นหลักก็คือ มีนาและผู้ชายคนนั้นเกินเลยกันไปถึงขั้นไหนแล้ว

ถ้าจะบอกว่าแค่จัดฉากเพื่อถ่ายรูปส่งมาเย้ยกันแค่นั้น มันก็ค่อนข้างเป็นไปได้ยากในความคิดของสหภัฐ

ผู้ชายร้อยทั้งร้อยถูกผู้หญิงหน้าตาน่ารักอย่างมีนากดจูบใกล้ชิด มันก็ต้องเกิดอารมณ์กันบ้างแหละ ทนไม่ไปต่อไม่ไหวหรอก

ร่างสูงพรูลมหายใจ ขับไล่ความคิดไร้สาระออกจากหัว

ทางเดียวที่จะทำให้เขาหายฟุ้งซ่านก็คงต้องถามเอาจากปากของเจ้าตัวเองนั่นแหละ

มีนานั่งเล่นอยู่บนพื้นพรมข้างโซฟาตัวใหญ่กลางห้อง ลำคอขาวสวมปลอกคอมีกระดิ่งพร้อมกับที่คาดผมรูปหูสุนัขฟูนุ่ม เธอใช้ฝ่ามือที่กำเข้าหากันเพื่อทำท่าทางคล้ายอุ้งเท้าสัตว์ขยับใบหูนุ่มบนหัวไปมาเบาๆ

นัยน์ตากลมโตเงยขึ้นสบกับนัยน์ตาคมของเจ้าของห้องด้วยท่าทางยั่วยวน

ทั้งหมดนั่นทำสหภัฐถึงกับชะงัก กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายตื่นตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายลงคอเบาๆ ลมหายใจมันหอบกระชั้นชิดอย่างรู้สึกได้ เช่นเดียวกับหัวใจที่เต้นโครมครามขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

ความรู้สึกของสหภัฐในตอนนี้ มันไม่ต่างไปจากตอนที่เขาไปร่วมงานวันเกิดของมีนาในตอนที่อีกฝ่ายอายุครบ 20 ปีบริบูรณ์

วันที่ทำให้เขามองมีนาเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล

จากที่เคยมองว่ามีนาเป็นเพียงน้องสาวที่น่าเอ็นดู และอยากหยิบยื่นสิ่งดีๆ ให้ คอยปกป้อง ทำหน้าที่พี่ชายเสมอมา กลับกลายมาเป็นมองว่าเธอเองก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ทั้งน่ารัก น่าดึงดูด เสียจนสหภัฐนึกละสายตาไปไหนไม่ได้เลย

มือเล็กหยิบพวงหางอันโตขึ้นวางบนโต๊ะกระจกด้านหน้า พลางขยับตัวคุกเข่าลงอยู่ในท่าคลาน ก่อนจะแอ่นบั้นท้ายกลมกลึงขึ้นเล็กน้อย

นัยน์ตาคู่สวยช้อนขึ้นสบตา ให้สหภัฐกัดปากตัวเองแน่นด้วยท่าทางสั่นๆ

“ใส่หางให้มีนหน่อยสิ”

“มีน...”

หัวใจชายหนุ่มเต้นโครมครามอย่างบ้าคลั่ง

มีนาแยกปลายเท้าออกจากกัน เผยให้เห็นผิวกายขาวละมุนเปลือยเปล่าที่โผล่พ้นกระโปรงชุดนอนตัวบางที่สวมอยู่

“มีนครับ”

“เธอใส่ให้เราหน่อยได้รึเปล่าคราม”

พรึบ!

สหภัฐรั้งคอสวยมาบดจูบทันที ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าหาอย่างรวดเร็ว

ระบายอารมณ์ร้อนกำลังคุกรุ่นอยู่ภายในจนแทบระเบิดออก

“อือออ”

“อื้มมม อึก อื้ออ”

มีนาจูบตอบอย่างรู้งาน จนสหภัฐได้แต่ครางเสียงพร่าด้วยความพอใจ

ชายหนุ่มขยับตัวขึ้นคร่อมร่างบางใต้ร่าง

เขาไม่ได้มีอารมณ์มากขนาดนี้มานานแล้ว

มันนานจนแทบจำไม่ได้เลย

 

 

 

 

สหภัฐยังคงกอดฟัดและคลอเคลียลำคอขาว แม้จะเสร็จสมไปหลายยกแล้วก็ตาม เขาพรมจูบทั่วคอ ใช้ปลายนิ้วเขี่ยหูสุนัขที่อยู่บนหัวมีนาไปมาเบาๆ

“อืมมม”

มีนาปรือตามองคนรักด้วยท่าทางสลึมสลือ

“หนูขา” สหภัฐเอ่ยเรียกเสียงอ้อน เขาใช้ปากงับๆผิวเนื้อบนลำคอมีนาด้วยน้ำหนักแรงสลับเบา มือหนาลูบหน้าอกสวยเปลือยเปล่า ออกแรงบีบๆอย่างนึกหมันเขี้ยว

ตอนนี้กลีบกุหลาบสวยมีแต่น้ำรักสีขาวขุ่นของเขาอัดแน่นทั่วทุกบริเวณ มีบางส่วนไหลล้นทะลักเปรอะตามเรียวขา และบางส่วนหยดแหมะลงบนเตียงกว้างเป็นดวงกลมๆจนชุ่ม

ทั่วทั้งเตียง รวมถึงโซฟา เก้าอี้ห้องนั่งเล่น หรือแม้แต่เคาน์เตอร์บาร์ ล้วนกลายเป็นสถานที่ระเริงรักของพวกเขาทั้งนั้น

มีนาแอ่นตัวเข้าหาฝ่ามือหนา รั้งลำคอแกร่งมาจูบปิดปาก

สหภัฐจูบตอบ ก่อนจะเลื่อนมืออีกข้างลงต่ำ ตะครุบกลีบกุหลาบอวบอิ่มด้วยฝ่ามืออุ่นร้อน

“อึ่ก อ๊า” มีนาเชิดใบหน้าขึ้นด้วยความรู้สึกเสียวกระสัน ยามที่นิ้วเรียวชำแรกเข้ามาในกายของเธออีกครั้ง

“อืม...”

ชายหนุ่มขยับชักปลายนิ้วเข้าออกแรงๆ ให้น้ำรักสีขาวขุ่นของเขาล้นทะลักออกมาจนเกิดเสียงน่าอายดังก้องไปทั้งห้องนอน

“อืมม พี่คราม มะ...มีนไม่ไหว”

“อ่าา ที่รัก เด็กดี”

เด็กสาวเบือนหน้าหนี ห้วงอารมณ์มากมายที่ถูกปลุกปั่นแทบจะมลายหายไปในทันที

ไม่ชอบเลย คำว่าเด็กดีที่เธอไม่ได้เป็นเจ้าของแค่คนเดียว

โอเค มีนาอาจจะทำไม่ถูกที่แอบละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัวของสหภัฐบ้างในบางครั้ง เช็คโทรศัพท์มือถือบ้างในบางครา แต่แล้วยังไงล่ะ เธอเป็นแฟนของเขาแล้วนะ ถ้าทำอะไรไม่ได้เลย มันใช่เรื่องที่ไหนกัน

สหภัฐเลิกคิ้วขึ้นสูงกว่าเดิมเล็กน้อย มองคนที่เหมือนจะพยายามเบี่ยงหน้าหลบ ผละตัวออกด้วยความสงสัยปนประหลาดใจ

เขาทำอะไรผิดไปรึเปล่านะ

“เป็นอะไรคะหนู”

มีนามองสบตากับสหภัฐอีกครั้ง ก่อนจะถอดที่คาดผมหูสุนัขออกมาใส่ให้อีกฝ่ายแทน

“หืม?”

มีนาแกล้งยื่นมาไปหาคนที่ยังคงทำหน้างง และไม่เข้าใจในการกระทำของเธอ เด็กสาวยิ้มหวานก่อนจะเอ่ยเสียงนุ่ม เมื่อเริ่มรู้สึกว่าพี่ครามของเธอนั้นช่างเข้ากันได้ดีกับใบหูของสุนัขเสียเหลือเกิน

“ไหน ขอมือหน่อย”

“ไม่เอาน่า เล่นอะไรเนี่ย”

สหภัฐยกมือขึ้น ทำท่าจะถอดที่คาดผมออก ทว่าก่อนที่เขาจะได้ทำอย่างนั้น ฝ่ามือเล็กๆของมีนากลับผลักให้เขาล้มตัวลงนอน แผ่นหลังพิงกับหัวเตียง

เด็กสาวกัดปากตัวเองแน่นด้วยความขวยเขินปะปนไปกับความอายที่ทำให้แก้มทั้งสองข้างแดงเรื่อจนเหมือนลูกตำลึงสุก ทั้งๆที่สายตาของเธอนั้นช่างเย้ายวนแฟนหนุ่ม สองขาเรียวแยกออกจากกันกว้าง ก่อนจะชันขึ้นเป็นรูปตัวเอ็ม

“เป็นเด็กดีของมีนสิ เดี๋ยวจะป้อนขนม”

ไม่รู้หรอกว่าอะไรดลใจให้เธอทำแบบนี้ ทว่าความกล้าที่มันมาจากไหนไม่รู้กลับทำให้มีนารู้สึกว่าตนควรทำอะไรสักอย่าง ถ้าหากอยากจะให้เจ้าหมาน้อยของเธอติดหนึบจนไม่อยากจะไปเล่นกับผู้หญิงคนไหนได้อีก

“ไม่ครับ เลอะขนาดนั้นจะกินยังไง” สหภัฐเบ้หน้า

ใครมันจะอยากกลืนกินน้ำรักของตัวเองกัน ลืมไปได้เลย

มีนาใช้ปลายนิ้วแหวกกุหลาบสวยให้อ้าออก เธอแอ่นเอวขึ้นเล็กน้อย ยามตวัดปลายนิ้วเรียวเล่นเย้าแหย่กับเม็ดทับทิมสีสดกลางลำตัว และปากทางเข้าของตัวเอง

“อึก...”

สหภัฐกัดฟันกรอด ขบกรามแน่น ห้วงอารมณ์มากมายมหาศาลพวยพุ่งจนแผ่ซ่านไปทั้งร่างกายแทบทุกทิศทาง ราวกับดื่มกินสมุนไพรชนิดพิเศษที่ทำให้เกิดอารมณ์กำหนัดขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว เขาทำเพียงแค่นั่งมอง ‘เมีย’ ของตัวเองกำลังเล่นสนุกกับร่างกายตนอยู่เท่านั้น

มีนาสอดนิ้วเข้าหลืบเสียวเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆดึงออก ทำซ้ำๆวนๆไปจนคนมองได้แต่คำรามออกมาดังลั่นราวกับทนไม่ไหวอีกต่อไป

“มีน!”

ร่างสูงขยับคลานเข่าเข้าหาเด็กสาวในทันทีราวกับทาสที่แสนซื่อสัตย์

“อ่าา ไม่เอา พอแล้ว”

มือหนารั้งข้อมือเล็กเอาไว้เพื่อให้หยุดการกระทำของตน มีนามองหน้าสหภัฐ เม้มปากเข้าหากันอย่างไม่รู้จะทำสิ่งใดต่อ

สหภัฐก้มลง ลากปลายลิ้นไล้เลียหน้าอกอวบอิ่มเกินตัว ลากผ่านผิวเนื้อนุ่มละมุนลิ้นมาจนถึงแผ่นท้องราบเรียบของเด็กสาวเจ้าเนื้อ ที่แม้จะมีน้ำมีนวลอยู่บ้าง ทว่ากลับไม่ได้อวบอ้วนจนเกินพอดี

นัยน์ตาคู่คมสบกับดวงตากลมโตที่กำลังสั่นระริก จนดูเหมือนว่าเจ้าของผู้เป็นที่รักอย่างมีนา กำลังจะถูกเจ้าหมาน้อยกลืนกินเสียเอง

เด็กสาวหอบหายใจกระชั้นชิด เผลอเกร็งแผ่นท้องจนแข็งตึงเคร่งเครียดไปเสียทุกส่วน ไม่เว้นแต่ปลายเท้าของเธอที่กำลังจิกผ้าปูที่นอนแน่นจนมันยับยู่ ยามถูกโลมเลียด้วยปลายลิ้นหนาของชายคนรักที่เริ่มลากต่ำลงเรื่อยๆ จนดูเหมือนว่าการกระทำนั้นจะไม่ยอมสิ้นสุดลงง่ายๆ

“อึก!”

“แฮ่กๆ”

สหภัฐสวมบท เลียนเสียงน้องหมาผู้ซื่อสัตย์และแสนเชื่องกับเจ้าของคนสวยตรงหน้าเพียงคนเดียว ลิ้นหนาปัดป่ายไปทั่วแผ่นท้อง และแอ่งสะดือจนมีนาเกร็งเสียวไปทั้งตัว

“อื้อ อ๊า พี่คราม”

มีนาสะบัดใบหน้าตัวเองแรงๆราวกับทนไม่ไหวอีกต่อไป เธอจิกทึ้งกำผ้าปูที่นอนแน่น หอบหายใจทั้งที่ดวงตาสองข้างมีหยดน้ำใสแห่งความทรมาน ปะปนไปกับความเสียวจนแทบขาดใจกำลังกลิ้งอยู่บนนั้น

สหภัฐจับขาเรียวของมีนาให้แยกจากกัน ก่อนจะก้มหน้าลง ละเลงลิ้นระรัว ทั้งยังขบเม้มเม็ดทับทิมหวานกลางลำตัวของมีนาด้วยท่าทางเอร็ดอร่อย

“อื้ม! ซี้ดด” มีนาส่งเสียงครางหวานอย่างสุดจะอดกลั้น เธอก้มมองศีรษะทุยที่กำลังขยับเข้าออกกลางหว่างขาอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

อันที่จริงเด็กสาวก็เพียงแค่ตั้งใจแกล้งสหภัฐไปอย่างนั้นเอง ไม่คิดว่าคนที่ยึดมั่นในศักดิ์ศรีและอีโก้สูงอย่างอีกฝ่ายจะยอมทำอะไรแบบนี้ขึ้นมาจริงๆ

“อ่า อื้มม”

ลิ้นหนาไล้เลีย ริมฝีปากหยักขยับดูด เอาลิ้นดุนๆเม็ดเสียวของมีนาให้เด็กสาวสั่นสะท้านไปทั้งร่าง

“ฮื่ออ”

ร่างเล็กเผลอผละออก ดิ้นหนีจากปลายลิ้นสากหนาที่กำลังโลมเลียและตักตวงเอาน้ำหวานน่าอายจากกายเธออย่างไม่หยุดหย่อน

หมับ!

สหภัฐรั้งขาและตรึงเอวบางเอาไว้เต็มแรง และแม้ว่าอีกฝ่ายจะพยายามดีดดิ้นสักแค่ไหน เขาก็จะตามไปเลีย ละเลงปลายลิ้นระรัวให้ร่างเล็กดิ้นเร้าๆคาริมฝีปากของเขา

นัยน์ตาคู่คมฉายแววเจ้าเล่ห์ ยามกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความชอบใจกับอากัปกิริยาของอีกคน

ไงล่ะ อยากแกล้งกันดีนัก คิดว่าเขาไม่รู้รึไงว่าก่อนหน้านี้น่ะ มีนาตั้งใจจะปั่นประสาทกันชัดๆ

“อื้ออ โอ้ยยย”

มีนาหวีดเสียงร้องลั่น น้ำตาหยดใสร่วงแหมะอาบสองแก้ม ยามที่เธอทั้งเกร็งทั้งเสียวในเวลาเดียวกันจนแทบจะสำลักความสุขตายเสียให้ได้ เธอพยายามแล้วที่จะดันศีรษะของสหภัฐให้ออกห่างจากตัว ทว่ายิ่งทำ สหภัฐก็ยิ่งละเลงลิ้นเป็นจังหวะรัวเร็วเสียจนมีนาแทบจะถูกหลอมละลายคาใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่รอมร่อ

“อื้มม”

สหภัฐหอบหายใจ บดใบหน้าและสันจมูกลงบนเนินอวบอูมขาวชมพูสวยของมีนา เขาขบกัดเบาๆราวกับอดใจไม่ไหวอีกต่อไป

“ฮึ่กก เธอขา”

“ขา... หนูมีน”

เด็กสาวขมิบถี่รัวเมื่อได้ยินเสียงหวานๆของคนรัก ในอกมันปั่นป่วนไปเสียหมด

สหภัฐยกยิ้ม ผละตัวขึ้น แลบลิ้นจ่อตรงปากมีนาให้อีกฝ่ายอ้าปากรับ ดูดลิ้นหนาโต้ตอบกลับไปราวกับในหัวตอนนี้มันไม่คิดอะไรอีกแล้ว

เธอเหมือนจะมองข้ามไปแล้วด้วยซ้ำว่าสหภัฐจงใจจะแกล้ง และเอาคืนกันมากกว่า

“อืมม...”

ชายหนุ่มส่งเสียงครางในลำคอออกมาด้วยความพึงพอใจขั้นสุดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“อื้อ...”

ติ๊งต่องๆ

“อ่าา”

สหภัฐสบถอย่างนึกหงุดหงิด

ใครมันมาตอนนี้วะ ไม่ดูเวลาเอาซะเลย

“อืออ”

มีนาค่อยๆปรือตามองไปยังบานประตูด้วยท่าทางหอบเหนื่อยและอ่อนล้า เธอจำต้องเอ่ยเสียงสั่นๆออกมาเพื่อใช้เรียกสติอีกคน

“คะ คราม”

ทว่าแทนที่เสียงนั้นจะทำให้ชายหนุ่มหยุดยั้งการกระทำของตน ตรงกันข้ามสหภัฐกลับเลือกที่จะจูบต่อ เขารั้งใบหน้าสวยเข้าหาตัวเอง ก่อนจะแลกลิ้นไปมาอย่างดูดดื่ม

จุ๊บ จ๊วบ

ติ๊งต่องๆ

“อ่าาาที่รัก”

สหภัฐกอดรัดเอวบางแน่น ตะปบกลีบกุหลาบบวมช้ำ ฟัดหน้าอกอวบอิ่มขาวเนียนต่อ อย่างไม่นึกสนใจเสียงกริ่งและบุคคลที่ดูเหมือนจะยังคงรอคอยให้พวกเขาหันไปสนใจ และเปิดประตูต้อนรับ

มีนาบดเอวกระแทกนิ้วแข็งๆของสหภัฐเป็นจังหวะ จนชายหนุ่มหลุดเสียงสบถพ่นคำหยาบออกมาจากปาก

“ฮื่มมม Damn! shit!”

“อ๊ะ ซี้ดด”

ขายหนุ่มควงนิ้วระรัวเป็นวงกลมจนมีนารู้สึกหน่วงไปทั้งมดลูก ลำคอขาวๆถูกงับและดึงดูดด้วยริมฝีปากหยักของสหภัฐ เขาขบกัดผิวเนื้อนุ่มๆจนขึ้นรอยแดงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างตั้งใจตีตราจอง

มีนากัดปาก น้ำตาคลอ ก่อนที่ทั้งสองจะระเริงรักกันต่อไปด้วยความหลงใหล รุ่มร้อน และเปี่ยมไปด้วยความรักที่แสนจะอีโรติก พวกเขาเปลี่ยนเตียงนอนนุ่มๆให้กลายเป็นสนามรบขนาดย่อมที่หญิงชายต่างพากันบดเบียดร่างกายเข้าหากันและกันอย่างไม่มีใครคิดยอมใคร

เหงื่อกาฬไหลชโลมไปทั่วทั้งเรือนร่างเปลือยเปล่า ยามที่ร่างกายนั้นสอดประสานครั้งแล้วครั้งเล่า เสียงครวญครางเปล่งออกมาจากริมฝีปากจนฟังดูคล้ายห้วงดนตรีที่แสนไพเราะเสนาะหู ท่อนแขนตวัดโอบรัดกันอย่างแนบแน่นราวกับไม่อาจมีสิ่งใดพรากทั้งคู่ไปจากกันได้อีก

หัวใจสองดวงเชื่อมประสานกัน สองดวงตาสบกันด้วยห้วงอารมณ์มากมายที่ส่งผ่านไปยังอีกคน ความรู้สึกหลากหลายประเดประดังจนล้นทะลัก ท่วมท้นอยู่เต็มอก

เด็กสาวหลงลืมความคิดใดๆเสียจนหมดสิ้น ปล่อยให้ภาษากายเป็นตัวบ่งบอกทุกสิ่ง ไม่ต่างไปจากชายหนุ่มที่ตั้งใจจะตักตวงช่วงเวลาที่แสนหอมหวานเช่นนี้เอาไว้ และเขาหวังว่ามันจะคงอยู่ในใจของเขาตลอดไป

 

 

 

 

สองชั่วโมงต่อมา

สหภัฐเดินออกมาทำอาหารในครัว เขาฮัมเพลงไปด้วยอย่างนึกอารมณ์ดีในสภาพกางเกงสามส่วนตัวเดียว ขณะที่มีนายังคงนอนหลับสนิทอยู่ในห้อง

เขาตั้งใจว่าอยากจะปล่อยให้เด็กน้อยได้พักผ่อนเอาแรงเสียหน่อย

หากทำอาหารเสร็จก็ว่าจะเดินไปปลุก แต่ถ้ามีนาไม่ยอมตื่น สหภัฐก็จะนำอาหารทั้งหมดไปแช่ตู้เย็นเอาไว้เพื่อที่จะนำออกมาอุ่นอีกครั้งในมื้อถัดไป

ชายหนุ่มหยิบขนมปังแท่งยาวที่ตัดแบ่งออกมากัดเข้าปากเพื่อประทังความหิวโหย หลังจากที่ร่างกายของเขานั้นพึ่งสูญเสียพลังงานอย่างหนักจากกิจกรรมกระชับรักที่เจ้าตัวรู้สึกชอบมันเหลือเกิน

อย่างที่มีคนเคยกล่าวล่ะนะ เวลาแฟนทะเลาะกัน นอนคุยมันง่ายกว่านั่งคุยกันมากโขชนิดที่เทียบไม่ติดเลยล่ะ

ติ๊งต่องๆๆๆๆๆ

สหภัฐขมวดคิ้วฉับเข้าหากัน เดินไปเปิดประตูอย่างไม่นึกจะส่องตาแมวดูให้เสียเวลา

จริงๆคอนโดที่เขาอยู่ ระบบความปลอดภัยดีมากอยู่แล้ว ดังนั้น ชายหนุ่มจึงไม่ได้รู้สึกกลัวหรือหวาดระแวงอะไร อีกอย่าง สหภัฐเอ่ยกำชับพนักงานต้อนรับ รวมไปถึงรปภ.ของคอนโดจนทุกคนรู้กันทั่วว่าถ้าหากไม่ใช่คนที่เขาเคยให้ลงชื่อ และเซ็นต์ยืนยันตัวตนเอาไว้ จะไม่มีทางได้รับอนุญาตให้ขึ้นมาเหยียบพรมโถงทางเดินหน้าห้องเขาเป็นอันขาด

“ทำไมเปิดช้านักวะเฮีย” นิโคลัสเอ่ยบ่นอย่างนึกเซ็ง

นี่เขาอุตส่าห์ลงไปนั่งเล่นที่ล็อบบี้ด้านล่างอยู่ตั้งนานสองนานละนะ ยังดีที่พอเดินกลับขึ้นมาคราวนี้ สหภัฐยอมเปิดประตูให้กัน ไม่อย่างนั้นคนที่นั่งเล่นเกมมือถือฆ่าเวลาจนแบตเหลือ 5 % อย่างเขาต้องเป็นเซ็งมากแน่ๆ

“เอาเมียอยู่” สหภัฐตอบห้วนสั้นไปตามประสา

เขากับนิโคลัสสนิทกันมากพอจนไม่จำเป็นต้องวางมาดหรือปิดบังอะไรให้วุ่นวาย

“ว่าแต่ นายมาทำไม”

ถ้าเป็นปกติ เขาก็คงจะต้อนรับอีกฝ่ายเป็นอย่างดีอยู่หรอก บางทีนิโคลัสก็เคยมานอนข้าง เคยมาก๊งเหล้าเบียร์ด้วยกัน ไม่ก็มานั่งดูบอล ทุกครั้งที่มีเทศกาลบอลโลกด้วยกันอยู่เลย ถึงจะชอบเชียร์คนละฝั่งเพื่อความสะใจส่วนตัว แต่ก็นับว่าเด็กหนุ่มเป็นรุ่นน้องที่สหภัฐค่อนข้างจะซี้ด้วยอีกคนหนึ่ง

รองลงมาจากบรรดาเพื่อนพ้องอีกสองคนที่เขาสนิทด้วย

นิโคลัสเลิกคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคที่ค่อนข้างเหนือความคาดหมายอยู่มาก

เอาเลยหรอวะ...

ก็คิดว่าน่าจะได้แล้ว แต่ก็ไม่คิดว่ามีนาจะกล้าทำในสิ่งที่เขาแนะนำไปจริงๆ

สหภัฐสบตาด้วยสายตาเรียบนิ่งเมื่อเห็นว่ารุ่นน้องไม่ตอบกลับอะไร

“จะมาชวนเล่นเกม ปกติวันหยุดก็เห็นเฮียว่างเล่นด้วยตลอด ไม่คิดว่าวันนี้จะ... มีแขก”

สหภัฐหันมองไปทางประตูห้องนอนที่มีมีนานอนอยู่ในนั้น ก่อนจะพยักหน้าอนุญาต แล้วเบี่ยงตัวหลบให้นิโคลัสเดินเข้ามาภายในห้อง

“มาดิ เข้าเกมรอเลย เดี๋ยวทอดแฮมเสร็จจะไปเล่นด้วย”

“เยส! ได้เลยเฮีย เผื่อด้วยนะ”

“เค”

 

 

“ซี้ด...”

มีนางัวเงียตื่นขึ้น หลังจากได้ยินเสียงเอะอะดังรอดเข้ามาภายในห้อง

“ซ้ายๆ โห่ไอ้เชี่ย! ไม่ช่วยกันเลย”

เด็กสาวขมวดคิ้วเข้าหากันเมื่อได้ยินเสียงของคนที่กกกอดเธอเอาไว้ทั้งวันตั้งแต่เมื่อคืน

“เฮียก็เดินระวังๆหน่อยดิ ผมดูทางนี้อยู่เว้ย หลบก่อนๆ เดี๋ยวผมไปชุบ”

“เร็วๆเลย โอ้ยๆ โดนยิง จะตายแล้ว!” สหภัฐโวยวายออกมา ได้แต่มองระดับค่า HP ของตัวเองที่ค่อยๆลดลงด้วยแววตาลุ้นระทึก ขณะมองเห็นตำแหน่งของนิโคลัสที่ปรากฏขึ้นในแผนที่ กำลังวิ่งมายังจุดที่เขาเอ่ยบอก

มีนาขยับลงจากเตียง นิ่วหน้าเมื่อรู้สึกระบมไปทั้งตัว ค่อยๆพยุงตัวเองเดินไปคว้าเสื้อยืดตัวหนาของสหภัฐมาสวม ก่อนจะเดินไปเปิดประตู

“เร็วเร้ว! โอ้ยยย! แม่ง ตายเลย” สหภัฐทำหน้าสุดเซ็งเสียเต็มประดา เมื่อตัวละครในเกมของรุ่นน้องนั้นมาถึงตัวเขาพอดีในตอนที่เขากลายเป็นกล่องไปแล้ว

“ก็เฮียไม่ยอมคลานมาหลบดีๆอ่ะ” นิโคลัสเอ่ยบ่น เมื่อครู่เขาพยายามจัดการศัตรูในเกมบริเวณโดยรอบจนเกลี้ยง ภายในระยะเวลาที่ค่อนข้างจำกัด แม้ว่าสุดท้ายแล้วจะมาชุบเพื่อนร่วมทีมอย่างสหภัฐไม่ทันก็ตามที

มีนาขมวดคิ้วเมื่อเสียงที่ได้ยินนั้นเธอรู้สึกคุ้นหูจนต้องเดินเข้ามาใกล้ๆโซฟาที่อีกสองคนกำลังนั่งอยู่

สหภัฐพ่นลมหายใจยาวอย่างนึกเซ็ง เขาขี้เกียจเกินกว่าจะเถียงต่อ แม้ว่าเมื่อครู่จะไม่ได้คลานหลบหลังต้นไม้ แต่มันก็ดูเหมือนจะมีต้นหญ้าสูงคอยบดบังตัวเขา

เฮ้อ ต่อให้เกมนี้จะชนะ แต่ชายหนุ่มก็ไม่ได้รู้สึกภาคภูมิใจเลยสักนิด สหภัฐคว้าห่อขนมมาถือ ก่อนจะโยนมันฝรั่งทอดเข้าปาก ความกรุบกรอบและรสชาติของมันทำให้ความหัวร้อนของเขานั้นลดน้อยลงไปได้บ้าง ตายังคงมองจอเกมที่นิโคลัสกำลังเล่นอยู่ ซึ่งดูเหมือนว่าใกล้จะจบแล้ว

“เธอ เราหิว”

“หืม”

เสียงหวานๆที่ได้ยินด้านข้างทำให้สหภัฐหันมอง ก่อนจะมองจานอาหารที่ตั้งใจเตรียมเอาไว้ให้มีนาแล้วสบถออกมา

“ไอ้นิค กินเข้าไปหรอ บอกแล้วไงว่านี่ของมีนอ่ะ”

“อ้าว ก็นึกว่าเฮียทำเผื่อ”

นิโคลัสตอบกลับ ก่อนจะหันมองมีนาที่ลำคอขาวมีแต่รอยแดงจ้ำๆอยู่ทั่ว

“เธอหิวก็ไปทำกินเองดิซ้อ” เขาไม่ลังเลเลยที่จะกระตุกยิ้มล้อให้อีกฝ่ายแก้มแดงซ่าน ยู่ปากอย่างนึกเซ็งที่แทนที่จะตื่นมาแล้วมีสหภัฐกกกอดตัวเองเอาไว้ หอมหัวยามตื่น แต่กลับมีก้างขวางคอปรากฏอยู่ตรงหน้าชิ้นเบ้อเร่อเชียวล่ะ

กวนได้โล่จริงๆนิคเนี่ย ถ้าไม่ติดว่าสิ่งที่อีกคนแนะนำมา มันค่อนข้างได้ผลเป็นอย่างดีจนน่าตกตะลึงล่ะก็...มีนาคงจะอยากงอแงให้สหภัฐไล่นิโคลัสกลับไปอยู่หรอก

“ก็ทำเผื่อไปแล้วไงจานนึง”

สหภัฐพรูลมหายใจ “นายนี่มัน...”

เขาหยัดตัวลุกขึ้น ขยับไปลูบหัวมีนาเบาๆ กดจุ๊บเรือนผมที่ดูจะชี้ฟูเล็กน้อยตามประสาคนพึ่งตื่น

“รอแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวครามไปทำให้กิน”

มีนาพยักหน้ารับ ขยับไปนั่งบนโซฟาข้างๆนิโคลัสด้วยความเคยชินและไม่ถือตัว

พรึบ!

แขนเล็กถูกฉุดขึ้นเต็มแรงด้วยฝีมือของเจ้าของห้อง

“หนู ไปใส่กางเกง” คิ้วคมเข้มขมวดฉับเข้าหากันแทบจะทันทีเมื่อเห็นเรียวขาขาวที่โผล่พ้นชายเสื้อยืดตัวโคร่งของเขาออกมา

“โอ้ย ซี้ด” มีนาหลุดเสียงร้องออกมาด้วยความร้าวระบม ในขณะที่สหภัฐขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างนึกหงุดหงิด

“มันใช่เรื่องไหมคะ”

ร่างสูงเอ่ยดุ ยามพาประคองเมียรักเข้าห้อง คำว่ากล่าวที่ทำให้มีนาได้แต่ทำหน้างง ก่อนจะเอ่ยแย้งออกไป

“อะไรของเธอเนี่ย เราใส่แล้วไง”

เธอสวมบ็อกเซอร์เอาไว้ข้างในแล้วแต่เสื้อมันคลุมจนมองไม่เห็นต่างหาก

“เสื้อในล่ะ อยากให้นมชี้หน้ามันรึไง”

นอกจากน้ำเสียงที่บ่งบอกถึงความหงุดหงิดแบบสุดๆแล้ว สีหน้าก็ไม่ต่าง ใบหน้าที่เคยผ่อนคลายจากการเล่นเกม กลับกลายมาเป็นใบหน้าเคร่งขรึมจนคนมองได้แต่ยู่ปากใส่

“ก็เราลืมนี่ ไม่คิดว่าจะมีคนอื่นอยู่ในห้องเธอด้วย”

จริงๆก็ได้ยินเสียงก่อนเดินออกจากห้องแล้วล่ะ แต่ว่าเรื่องเล็กๆแค่นี้เธอดันเผลอมองข้ามไปซะได้

จะว่ามีนาไม่ค่อยระวังตัว มันก็คงจะเป็นอย่างนั้น

สหภัฐเปิดตู้ หยิบชุดชั้นในสีชมพูหวานออกมาช่วยสวมให้ ทั้งที่ปากก็ยังคงพูดบ่น

“คราวหลังระวังตัวเองให้มากกว่านี้หน่อยสิ แฟนหวงมากไม่รู้หรือไง”

มันไม่ใช่แค่เขาเป็นแฟนหรอก แต่เพราะมีนาเป็นผู้หญิงต่างหาก ไม่ว่าจะกับผู้ชายคนไหนมันก็ไม่ควรทำทั้งนั้นนั่นแหละ

มันทั้งอันตรายและสุ่มเสี่ยงที่จะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดคิดได้ทุกเมื่อ

แม้ว่ายุคนี้จะมีผู้หญิงหลายคนชื่นชอบการโนบรา แต่จะว่าสหภัฐเป็นพวกหัวโบราณก็ได้ เขาไม่ชอบเห็นแฟนตัวเองทำอะไรแบบนี้เลยจริงๆ

ครับ เขาหวง หวงมาก หวงจนไม่อยากแบ่งมีนาไปให้ใครเชยชมด้วยซ้ำ

“เราก็หวงเธอมาก เธอยังไม่เห็นจะระวังตัวเองกับผู้หญิงคนอื่นเลย”

ร่างสูงหลุดหัวเราะเบาๆ เขาเอื้อมมือไปบีบจมูกรั้นหลังช่วยติดตะขอชุดชั้นในให้มีนาเสร็จแล้ว

“ขี้เถียงนักนะ”

“พูดเรื่องจริงต่างหาก”

“เฮ้อ เธอไม่เข้าใจเราอ่ะมีน” สหภัฐถอนหายใจยาว

“เราหรอที่ไม่เข้าใจ” มีนาทำหน้าเซ็ง

ถ้าเธอไม่เข้าใจแล้วใครจะเข้าใจไปมากกว่าเธอได้อีกกันล่ะ

“อืม เลิกเถียงแล้วไปนั่งได้แล้วเด็กดื้อ”

ชายหนุ่มลูบศีรษะมีนาเบาๆ ยามเอ่ยถามเสียงนุ่ม

“อยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม”

มีนายกยิ้มหวาน สองแขนเรียวยกขึ้นคล้องลำคอแกร่ง ยามมองสบตา

“อยากกิน...”

“...”

“เธอ”

“ตอนนี้อ่ะนะ? ไหนว่าหิวไง” สหภัฐขมวดคิ้วกับคำตอบที่คาดไม่ถึง

“ก็หิว”

“แล้ว?”

“หิวเธอ”

“ไม่เอาน่า หนูนอนพักรอไปก่อนไม่ได้หรอ พี่อยากเล่นเกมอ่ะ”

เขาพึ่งเล่นได้แค่ไม่กี่ตาเอง ขืนลงสนามรักกันอีกรอบ นิโคลัสที่นั่งอยู่ด้านนอกคงเซ็งจนทนรอไม่ไหวแน่ๆ

“อือ” มีนาพยักหน้ารับ ผละมือออกจากลำคอของสหภัฐ

“ได้สิ งั้นเธอทำอาหารให้เรากินไปนะ เราจะไปเล่นกับนิครอ”

“เล่นกับนิค?” สหภัฐมองหน้ามีนา ดันลิ้นกับกระพุ้งแก้ม แววตาคู่คมฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน

“หมายความว่าไง”

มีนาคลี่ยิ้มหวาน

“ก็เล่นเกมไง”

“มีน ก็บอกอยู่ว่าหวง มาเล่นเกมอะไรอ่ะ”

“ก็เกมที่เธอเล่นค้างไว้ไง นิคก็เพื่อนเรานะ”

“จะเอาช้ะ?”

มีนายื่นใบหน้าไปใกล้ ทั้งคู่สบตากันนิ่ง

“อืม...อยากเอา”

พรึ่บ!

แขนเล็กถูกคว้าเต็มแรง ก่อนจะกระชากลงเตียงทันที