Meen to be yours คุณหนูมีนจะร้าย ตอนที่ 14

 

1 4

เสือร้าย ปะทะ หนูมีน

 

 

 

 

 

 

 

สายขิม

คราม :

อยู่ห้องไหม

เดี๋ยววันนี้ไปหา

Read

Kîm :

อืมมม

มาดิ

 

คราม :

เอาอะไรหรือเปล่า

ถุงยางหมดหรือยัง

Kîm :

ไม่มีใครมาพาใช้

แล้วให้จะหมดได้ยังไงล่ะ

Read

คราม :

เด็กดี

Kîm :

ตลอดนั่นแหละ

คราม :

คิดถึงเสียงหนูจะตายอยู่แล้ว

ไว้เจอกันครับ

Read

 

 

คอนโดหรู ย่านใจกลางเมือง

สหภัฐยืนอาบน้ำอุ่นอยู่ในห้องน้ำ ชายหนุ่มปล่อยให้สายน้ำชะล้างเส้นผมและใบหน้า ใบหน้าคมคายราบเรียบ ทว่าแววตากลับเปี่ยมไปด้วยความสับสนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ความรู้สึกผิดมากมายประเดประดังเข้ามาในทุกพื้นที่หัวใจจนต้องสลัดศีรษะตัวเองแรงๆ ขับไล่ความคิดไร้สาระที่กำลังทำให้เขาไม่เป็นตัวเอง

จริงอยู่ที่ตอนนี้เขากับมีนาเป็นแฟนกัน แต่คนอย่างครามคำไหนคำนั้น ถ้าเขาบอกว่าไม่หยุด เขาก็ยังไม่คิดจะหยุด แม้ว่าเรื่องราวความรักของมีนาและเขาจะโรยไปด้วยกลีบกุหลาบที่หอมหวานอบอวลไปด้วยความโรแมนติกมากเพียงใดก็ตาม

ชายหนุ่มค่อนข้างไม่ชินกับการที่ทำตัวเป็นสุนัขที่มีเจ้าของ ซึ่งเจ้าหมาน้อยอย่างเขาก็พร้อมจะกระชากปลอกคอให้หลุดออกด้วยตัวเองเสียด้วยสิ

สายขิมเดินมายืนพิงกรอบประตู บนเรือนร่างเปลือยเปล่าที่มีรอยแดงจ้ำ และรอยรักสีกุหลาบทั่วตัว สวมเสื้อคลุมอาบน้ำปกปิดร่างกายเอาไว้บางส่วน เธอโบกมือถือของสหภัฐไปมายามเอ่ยบอก

“แฟนพี่โทรมาน่ะ ให้รับรึเปล่าคะ”

ประโยคหลังฟังดูเหมือนว่าเธอจะตั้งใจยียวนเขามากกว่า

สหภัฐรับมาถือ กดปิดเครื่องแล้ววางมันไว้บนชั้นวางของด้านข้างอ่างอาบน้ำ ก่อนจะขยับไปรวบร่างเพรียวมากอด ชายหนุ่มหอมแก้มหญิงสาวเบาๆ ก่อนจะผละออกสบตาหวานซึ้ง

“คิดถึง”

ชายหนุ่มกดจุ๊บแก้มสายขิมซ้ำอีกครั้ง ยามเลื่อนใบหน้าลงต่ำคลอเคลียลำคอขาวที่ถูกทิ้งร่องรอยเอาไว้อย่างมากมาย

ไม่รู้ทำไมวันนี้สหภัฐถึงได้พลั้งมือทำรุนแรงกับของเล่นชิ้นโปรดของตัวเองนัก ราวกับว่าชายหนุ่มพยายามที่จะระบายอารมณ์ฟุ้งซ่าน และความหงุดหงิดที่เริ่มรู้สึกได้ว่าตัวเองกำลังเปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนให้มันหมดสิ้นออกไปเสียที

แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไร หลายครั้งหลายคราที่ภาพใบหน้าของมีนาและน้ำเสียงครวญครางหวานหูกลับยังคงหลอกหลอนเขาเสมือนเงาตามตัว แม้ไม่ได้อยู่ด้วยกัน

เขาร่วมเตียงกับสายขิม ทว่ากลับนึกถึงแต่คนของหัวใจอยู่ตลอดเวลา

ไม่มีวินาทีไหนที่สหภัฐจะสลัดภาพมีนาออกจากหัวไปได้เลย

นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเขากันแน่

ว่าที่เจ้าสาวคนสวยมีอิทธิพลต่อหัวใจของสหภัฐมากเพียงนี้เชียวหรือ?

“อือ... หมดถุงไปหลายกล่องแล้วนะ ยังไม่พออีกรึไงคะ”

สหภัฐกดจูบปิดปาก ส่งปลายลิ้นหนาเกาะเกี่ยวพันกับเรียวลิ้นของสายขิมราวกับไม่ต้องการคำเอ่ยห้ามใดจากปากของหญิงสาวอีก

“อึก อืม...”

“อ่าา”

สหภัฐมองตาหวานเยิ้ม นัยน์ตาคู่คมเปี่ยมไปด้วยความต้องการ

เขารั้งชุดคลุมอาบน้ำของสายขิมให้มันร่วงไปกองที่พื้น แล้วดันร่างบางให้ขยับไปตรงสายน้ำอุ่นๆ จนหลังอีกคนพิงกับกำแพง

ซ่าาาาา

 

 

 

 

 

มีนามองภาพในหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่มีแจ้งเตือนปริศนาส่งมาให้ มือเล็กค่อยๆ กำเข้าหากันแน่น

มันเป็นภาพเตียงนอนที่ยับยู่ยี่ และคงไม่มีผลอะไรต่อเธอเลยหากคนบนเตียงไม่ใช่สหภัฐกับรุ่นพี่สาวที่รู้จักกันดีอย่างสายขิม

“อะไรเนี่ย หนังไม่สนุกหรอ ดูทำหน้าเข้า”

นิโคลัสเลิกคิ้วมองหน้าเพื่อนต่างคณะ ยามก้มดูดน้ำโคล่าสุดซ่าในมือ

วันนี้พวกเขานัดกันออกมาเที่ยวเล่นที่ห้างสรรพสินค้าใกล้ๆ มหาวิทยาลัย

ปกติแล้วนิโคลัสมักใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่กับกลุ่มเพื่อนของตัวเองก็จริง แต่เขาก็มักจะแบ่งเวลามาพาเพื่อนสนิทสาวเที่ยวแก้เบื่ออยู่บ่อยๆ

มีนาขี้เหงาจะตายไป

เวลาอยู่กับอีกฝ่าย นิโคลัสก็รู้สึกผ่อนคลายมากๆ เหมือนได้กลับบ้านไปดูแลแม่ที่ต่างประเทศ นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาเอ็นดูเพื่อนคนนี้เป็นพิเศษ

“มีเรื่องอะไรรึเปล่ามีน”

สีหน้าของมีนาดูไม่ดีเลยสักนิด ทั้งๆ ที่เมื่อครู่จะดูมีความสุขที่เขาคีบตุ๊กตาในตู้กระจกให้ได้อยู่เลยแท้ๆ

มีนาถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะยู่ริมฝีปากเล็กน้อย

“เรามีเรื่องอยากให้นิคช่วยหน่อยน่ะ เธอช่วยอะไรเราหน่อยได้หรือเปล่า”

หญิงสาวเลือกที่จะถามคำถามขอความช่วยเหลือออกไปแทนการตอบ

นิโคลัสทำหน้าสงสัย

“ช่วยอะไร ขออย่างเดียวไม่เอาเรื่องเงินนะ ช่วงนี้เก็บตังค์ถอยรถคันใหม่อยู่”

“ไม่ใช่เรื่องนั้นสักหน่อยน่า”

“แล้วเรื่องอะไรล่ะ บอกมาเลยครับซ้อ”

เป็นแฟนเฮียครามก็ต้องเรียกซ้อป่ะวะ เพื่อนพ่วงด้วยตำแหน่งพี่สะใภ้ขอให้ช่วยทั้งที มีหรือนิโคลัสจะปฏิเสธ

ก็บอกแล้วไงว่าถ้าไม่ใช่เรื่องเงิน นิโคลัสก็ช่วยอีกฝ่ายได้ทุกอย่างนั่นแหละ

 

 

 

แต่ก็ไม่คิดว่าจะให้ช่วยเรื่องอะไรแบบนี้...

 

ลานจอดรถ

“เฮ้ย! ทำอะไรของเธอเนี่ยมีน”

มือหนายันกับเบาะเต็มแรงเพื่อรักษาระยะห่างอย่างรวดเร็ว เมื่ออยู่ๆ มีนาก็ดึงข้อมือเขาจนล้มลงไปบนเบาะหลังรถด้วยกัน

นัยน์ตาคมเบิกกว้างด้วยความตื่นตกใจ

“อยู่เฉยๆ เถอะน่า ไหนว่าถ้าไม่ใช่เรื่องเงินก็ช่วยได้ยังไงล่ะ”

“แต่นี่มัน...” นิโคลัสอึกอัก

ชายหนุ่มสบถดังลั่นในใจ

“ไม่คิดจะบอกกันหน่อยหรอว่าคิดจะทำอะไร”

ท่วงท่าสุ่มเสี่ยงขนาดนี้ เขาเป็นผู้ชายนะเว้ย จะให้คิดเป็นอย่างอื่นไปได้ยังไง

มีนาดันนิโคลัสให้เอนหลังนอนลง ก่อนจะขยับขึ้นคร่อมให้นิโคลัสเบิกตากว้างกว่าเดิม ชายหนุ่มลอบกลืนน้ำลายตัวเองลงคอเบาๆ

บ้าเอ้ย! แล้วเพื่อนก็ดันสวยมากซะด้วย แบบนี้เขาจะปฏิเสธยังไงไหว

“ทำไมทำหน้าแบบนั้น”

มีนาขมวดคิ้ว เมื่อเห็นสีหน้าและแววตาที่เปลี่ยนไปของอีกคน

“ละ... แล้วเธอจะทำอะไรล่ะ”

นิโคลัสเริ่มหน้าแดง รู้สึกประหม่าจนแทบจะทนมองสบตากับอีกคนต่อไม่ไหว

เขารู้อยู่แล้วว่ามีนานั้นน่ารัก และมีเสน่ห์ขนาดไหน แต่นับว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขามีโอกาสได้เห็นสิ่งเหล่านั้นอย่างใกล้ชิด

ถึงว่าเฮียครามถึงติดนักหนา ไม่แบ่งใคร แถมยังดูหวงมากๆ อีกด้วย

เพราะถ้าเป็นเขาเองก็คงจะทำแบบนั้นเหมือนกัน เผลอๆ จะเก็บซ่อนเอาไว้คนเดียว ไม่ปล่อยให้ใครได้เชยชมอีกเลย

มีนาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ก่อนจะยื่นให้นิโคลัส

“ถ่ายรูปให้หน่อยสิ”

“ฮะ?”

ห้วงอารมณ์ที่เคยร้อนรุ่มมลายหายวับไปกับตา ราวกับกำลังล่องลอยอยู่บนท้องฟ้าแล้วมีมือที่มองไม่เห็นกระชากให้ร่างทั้งร่างกลับลงสู่พื้นดิน

นิโคลัสกระพริบตาปริบๆ มองหน้ามีนา ยามรับมือถือเครื่องพอดีมือไปถือไว้แบบงงๆ

โธ่ ที่แท้ก็ตั้งใจจะใช้เราเป็นเครื่องมือนี่เอง

นิโคลัสเผลอทำหน้าแอบเสียดายออกมา ทว่า วินาทีถัดต่อจากนั้นก็ทำให้เขาต้องเกร็งไปทั้งตัวอีกครั้ง

ใบหน้าสวยน่ารักของมีนาเริ่มก้มหน้าลงคลอเคลียลำคอแกร่งของนิโคลัสจนพาให้ขนลุกซู่ ความร้อนรุ่มในอกปะทะขึ้นมาอีกคราราวกับถูกเปิดสวิตช์

“เอาสวยๆ เลยนะ”

นิโคลัสกัดปากตัวเองแน่น ยามมองดวงตากลมสวยที่อยู่ใกล้กันเพียงปลายจมูกด้วยท่าทางแอบใจสั่น เขาถูกมีนากดริมฝีปากลงบนต้นคอ จนเผลอส่งเสียงครางแผ่วเบาออกมา

“ซี๊ด! แม่ง ไม่ได้”

นิโคลัสผละตัวออกอย่างรวดเร็วราวกับต้องของร้อน

มือหนาดันบ่าเพื่อนสนิทให้ออกห่างจากตัวเมื่อสติของตนกำลังเตลิด เขายัดมือถือคืนใส่มืออีกฝ่ายก่อนจะเอ่ยเสียงหนักแน่น

“ไปทำกับคนอื่นเลย ไม่ได้จริงๆ ว่ะ”

นิโคลัสขยี้หัวตัวเอง ชายหนุ่มยกขึ้นมาลูบลำคอของตนเองเบาๆ เม้มปากเข้าหากันอีกครั้งเมื่อเผลอนึกไปถึงสัมผัสแผ่วเบาที่เกิดขึ้นเพียงชั่วครู่ แต่มันกลับตราตรึงไปทั้งใจอย่างยากจะสลัดออก

สาบานได้ว่าถ้าเขาไม่ได้เห็นแก่สหภัฐ ทุกอย่างมันจะไม่จบง่ายๆ แค่นี้แน่

เขาก็ผู้ชายคนหนึ่งนะเว้ย

นิโคลัสพ่นลมหายใจ ตวัดสายตามองมีนาที่กำลังโฟกัสไปที่โทรศัพท์มือถือของตัวเองไม่หยุดตั้งแต่ตอนที่ถูกเขาผลักออก

“เป็นวิดิโอเลยก็ดีแฮะ...”

มีนาหลุดรอยยิ้มออกมาเมื่อภาพที่ปรากฏไม่ได้เป็นเพียงภาพถ่ายนิ่งๆ อย่างที่ตั้งใจ แต่กลับได้เป็นวิดิโอสั้นๆ มาแทน

เธอเงยหน้าสบตาเพื่อนร่วมรุ่นต่างคณะอีกครั้ง ก่อนจะขยับตัวออก

“ขอบคุณมากนะนิค เราเอาแค่นี้ก็ได้แหละ”

นิโคลัสขมวดคิ้ว ยื่นหน้าไปดูมือถือด้วยความสงสัย

“เอ้า ตอนไหนก่อน”

นิโคลัสว่าเขาไม่ทันได้กดบันทึกอะไรเลยนะ หรือเผลอกดไปโดยไม่รู้ตัวก็ไม่รู้

มีนากดส่งไปให้สหภัฐด้วยไอดีของตัวเอง จนนิโคลัสต้องหรี่ตามอง

ให้ตายเถอะ!

ถ้าสหภัฐรู้ว่าคนในรูปที่มีนาอยู่ด้วยเป็นเขา รับรองถูกฆ่าล้างโคตรแน่ๆ

“คิดจะทำอะไรอ่ะ เฮียมีกิ๊กหรอเธอถึงทำงี้”

“พี่ครามเคยไม่มีด้วยหรอ”

“หืม” นิโคลัสเลิกคิ้วอย่างนึกสนใจ

“แบบนี้ก็แย่เลยดิ”

พูดไปอย่างนั้น แต่ความจริงแล้ว...

“ให้ช่วยเปล่า แต่ราคาที่ต้องจ่ายมันก็แพงอยู่นะ”

ไหนๆ ก็ต้องโดนเรื่องคลิปนั่นอยู่แล้ว

โดนเฮียครามคาดโทษอีกสักหน่อยก็คงไม่เป็นไรหรอกเนอะ

“ช่วยยังไง” มีนาสบตาเพื่อน

นิโคลัสกอดอก ยกยิ้มมุมปาก หลังพิงเบาะ

“จ่ายไหวป่ะล่ะ”

“จ่ายแพงแค่ไหน”

“จูบเดียว”

“...”

“แค่จูบเดียว รับรองว่าเฮียกลับมาติดเหมือนเดิมแน่”

“นิคจะทำได้ยังไง คนแบบพี่ครามไม่รู้จักพอง่ายๆ หรอก”

“แล้วแต่” นิโคลัสยักไหล่

“ของแบบนี้ไม่ลองก็ไม่รู้ป่ะ”

เขายักคิ้วให้มีนาหนึ่งทีเป็นเชิงไม่เดือดร้อน ถ้าหากมีนไม่คิดตอบรับ

“แลกกับจูบเรา... น่ะนะ” มีนาชี้นิ้วมาที่ปากตัวเอง

“อืม” นิโคลัสพยักหน้า

มีนายื่นหน้าไปใกล้ ก่อนจะจ้องมองริมฝีปากหยักของคนตรงหน้า

“อ้าปากสิ”

นิโคลัสเผลอเลียปากตัวเองเบาๆ เขาค่อยๆ เผยอปากออก ยามที่มีนาขยับเข้ามาใกล้จนปากเราทั้งคู่เกือบชิดกัน

“นิคชอบเราหรอ”

“เปล่า”

“เปล่าแล้วทำไมอยากได้จูบเราล่ะ”

“แค่อยากได้ ต้องมีเหตุผลด้วยหรอ” นิโคลัสกลั้วหัวเราะ

“เกลียดชะมัด ความคิดแบบนี้”

มีนาเบะปาก ขยับออกห่าง

“หึ” นิโคลัสกระตุกยิ้มมุมปาก

“ทำไม... เหมือนพี่ครามของเธอล่ะสิ”

ชายหนุ่มยื่นหน้าไปใกล้อีกคน แววตาบ่งบอกถึงความท้าทาย

จริงๆ เมื่อกี้จังหวะที่มีนาขยับมาใกล้กันจนปากเกือบจะชิดแนบติด นิโคลัสจะฉวยโอกาสรั้งลำคออีกคนเข้ามาใกล้หรือจะเป็นฝ่ายขยับเข้าหาแค่เพียงนิดเดียว ปากก็ประกบกันแล้ว แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ

ไม่ใช่เพราะเกรงใจอีกคนจนทำไม่ลงหรอกนะ แต่เพราะไม่อยากเอาใจของตัวเองไปลงเล่นมากกว่า

คนอย่างนิโคลัส ถ้าได้เริ่มรุกใครแล้ว ฝันไปเถอะว่าเขาจะยอมหยุดการกระทำของตนลงง่ายๆ มันก็คงไม่แคล้วต้องมีเรื่องที่มากเกินกว่าจูบเข้ามาเกี่ยวพันอยู่ดี

อีกอย่างเขาแค่อยากสั่งสอนอะไรเพื่อนสนิทคนนี้สักหน่อยก็เท่านั้น

ดีแค่ไหนแล้วที่คนตรงหน้าเป็นเขา ถ้าเป็นเพื่อนคนอื่นหรือแม้แต่คนที่คิดอะไรด้วยอยู่แล้วอย่างจ้าวสมุทรก็ไม่รู้ว่ามีนาจะเป็นยังไงในสถานการณ์แบบนี้

คิดทำอะไรแต่ละอย่างช่างน่าตีจริงๆ เลย

“หรือจริงๆ แล้วเราควรพอสักที”

มีนาก้มมองช่องแชทที่ยังไม่มีใครอ่าน

คิดบ้าอะไรอยู่นะมีน ถึงได้กล้าทำเรื่องแบบนี้เพื่อเอาคืน

เธอคงโมโหจนหน้ามืดไปแล้วจริงๆ

นิโคลัสเอามือล้วงกระเป๋า ตามองที่จอมือถือของมีนาไม่ต่าง

“ถ้าคิดว่าตัวเองมาผิดทาง ก็ยกเลิกข้อความไปสิไม่เห็นยาก”

มีนาทำหน้าคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่เธอจะตัดสินใจกดเลือกเพื่อที่จะลบ ทว่ามันกลับขึ้นคำว่าอ่านซะก่อน

“อู้ว อ่านแล้ว”

เพียะ!

มีนาตีแขนนิโคลัสเต็มแรง

“เงียบไปเลยน่า”

ชายหนุ่มหัวเราะร่วน นิโคลัสก็แค่อยากสร้างบรรยากาศไม่ให้เพื่อนรู้สึกกดดันมากเกินไปก็เท่านั้น

“เอาไงต่อ ทำให้เขาหึงแล้วคิดว่าเขาจะกลับมาหรอ คิดตื้นไปเปล่าสาวน้อย”

มีนากัดปาก หลับตาลง กำมือถือแน่น

“มีนเหนื่อยจังนิค”

ศีรษะเล็กถูกดันเบาๆให้ซบลงบนบ่าแกร่งของอีกคน

“เหนื่อยก็พัก เดาว่าเขาคงมีเหตุผลของเขาแหละ”

นิโคลัสไม่ได้ลูบหลังปลอบโยนมีนา ทว่าเขากลับสละบ่าให้เพื่อนได้ซบ

ชายหนุ่มรู้ว่าเรื่องแบบนี้มันอาจจะดูเป็นเรื่องสนุกสำหรับคนที่ได้ระเริงรักกับใครต่อใครทั้งๆ ที่มีแฟนรออยู่ที่บ้าน แต่ถ้าเทียบกับคนถูกกระทำแล้ว มันเป็นเรื่องที่ขำไม่ออกเลยแม้แต่นิดเดียว

“ถ้าแฟนนิคทำแบบนั้นบ้าง นิคจะทำยังไงหรอ” มีนาเอ่ยถามเสียงแผ่ว

ความรู้สึกชาหนึบไปทั้งหัวใจทำให้เธอรู้สึกอ่อนล้าเกินกว่าจะก้าวเดินต่อ

จริงๆแล้วเธอควรปล่อยให้สหภัฐไปสนุกกับชีวิตตนเสียให้พอ และหันกลับมารักตัวเองบ้างสักที

ที่ไม่พูด ไม่โวยวาย ใช่ว่าเธอจะไม่หึงไม่หวงแฟนตัวเองสักหน่อย

บางครั้งมีนาก็ไม่รู้แล้วว่าควรจะวางตัวยังไง ทำแบบไหนสหภัฐถึงจะยอมมีแค่เธอ และไม่นึกมองผู้หญิงคนอื่นให้เธอต้องมานั่งเจ็บช้ำน้ำใจแบบนี้อีก

หากเธอมีความกล้ามากกว่านี้อีกสักนิด หญิงสาวคงไม่ลังเลเลยที่จะทำในสิ่งที่สหภัฐทำกับตนบ้าง

เที่ยวมีอะไรกับใครต่อใครไปทั่ว โดยไม่นึกสนใจว่าแฟนของตนจะรู้สึกยังไง

แบบนั้นคงเท่าเทียมกันทั้งคู่

“ก็ไม่ทำยังไง”

นิโคลัสก้มมองเพื่อนสาวในอ้อมอก

“เราคงจับมัดมือมัดเท้า ทำเรื่องอย่างว่ากันทั้งวันทั้งคืนจนไม่เห็นเดือนเห็นตะวัน จะได้ไม่กล้าออกไปอ้าให้ใครอีก” นิโคลัสแกล้งว่าขำๆ

แต่ก็นั่นแหละ บางทีคำพูดทีเล่นทีจริงของเขามันอาจเกิดขึ้นจริงในชีวิตของใครบางคนก็ได้

ผู้หญิงบางคนก็ชอบทำตัวปั่นประสาท อยากให้แฟนหึง เพื่อจะได้โดนลงโทษหนักๆ อย่างถึงใจบนเตียง

เรื่องอะไรมันก็เป็นไปได้หมดนั่นแหละ ตราบใดที่มนุษย์ยังคงมีความรู้สึกรัก โลภ โกรธ หลงอยู่

มีนาเผลอยกมือขึ้นกอดเอวหนาเอาไว้ เธอซุกหน้ากับหน้าอกแกร่งของอีกคนเพื่อเช็ดน้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมา

นิโคลัสนิ่งมองการกระทำนั้นโดยไม่คิดว่ากล่าวอะไร เขาขยับไปกระซิบริมใบหูมีนาเบาๆ เพื่อเสนอไอเดีย

“เธอลองเอาไปทำบ้างสิ บางทีเขาอาจจะติดจนไม่เป็นอันทำอะไรเลยก็ได้นะ”

“หมายถึงอะไร ถ้าเป็นเรื่องแบบนั้น... เราทำเป็นที่ไหนกันล่ะ”

มีนาส่ายหน้าไปมา

คำบอกเล่าที่ทำให้นิโคลัสหัวเราะลั่น

“เวอร์แล้ว”

เขามองหน้ามีนาอย่างไม่นึกเชื่อคำ

“อย่างเธออ่ะนะทำไม่เป็น เมื่อกี้เรียกเซียนเลยเหอะ”

ดูท่าว่าว่าที่พี่สะใภ้ของเขาจะไม่ได้ใสซื่อเหมือนหน้าตาซะแล้ว เผลอๆ คุณหนูมีนจะร้ายลึกมากกว่าที่ผู้ชายคนใดจะจินตนาการถึงเสียอีก

“เปล่าสักหน่อย”

“อย่ามาโกหก ไม่เนียนไปเรียนมาใหม่”

“ก็ถ้าเขาจะอยู่กับเราเพียงเพราะเเค่เซ็กส์อ่ะ เราก็ไม่ได้ต้องการ”

มีนายู่ปากอย่างนึกขี้เกียจเถียงต่อ

“บางทีมันเป็นสีสันชีวิตไงยัยหนู นี่มันยุคสมัยไหนแล้ว”

นิโคลัสดีดหน้าผากมีนาดังเป๊าะให้อีกคนร้องโอ้ยเบาๆ

“จะมาจืดชืดไร้รสชาติ ผู้ชายที่ไหนมันจะติดวะ”

ความรักก็ต้องมาคู่กับเซ็กส์รึเปล่า มีแต่รักมันจะไปกันรอดได้ยังไง

“แค่จะมีเซ็กส์กับเราคนเดียวยังทำไม่ได้ แล้วแบบนั้นเราต้องยอมเป็นสีสันให้แค่ไหนล่ะนิค”

“เธอน่าเบื่อเกินไป ก่อนอื่นเลยเธอต้องเข้าใจธรรมชาติของผู้ชายก่อน”

“...”

“เอาล่ะ มันอาจไม่ใช่ทุกคนที่เป็นอย่างพี่ครามของเธอ แต่เราคิดว่าเขากับเราอาจจะมีบางอย่างที่คล้ายกัน”

นิโคลัสรีบเปลี่ยนคำอธิบายแทบไม่ทันเมื่อเห็นสายตาของมีนาที่เตรียมจะอ้าปากเถียงถึงความเท่าเทียมทางเพศ

“เช่นอะไร”

“ก็อย่าง...” เขาลากเสียงยาวนิดหน่อย ก่อนจะสบตาอีกคน

“ที่สามารถทำกับใครที่ไหนก็ได้ ไม่ได้เกี่ยวว่าตอนนั้นจะรู้สึกรักหรือไม่ได้รู้สึก”

เซ็กส์สำหรับผู้ชายอย่างพวกเขาก็เหมือนการเล่นกีฬา

ไม่จำเป็นต้องชื่นชอบ แต่ก็ลงสนามไปเตะได้

“แล้วเราต้องทำอย่างนั้นให้ได้บ้างหรอ”

คำว่ามีแฟนมันไม่ได้ช่วยให้ยับยั้งชั่งใจได้บ้างเลยสินะ

แบบนั้นจะเป็นแฟนกันไปทำไม

“เอาง่ายๆ เลยนะ เธอลองคิดว่าพี่ครามของเธอเป็นหมาดู”

“หมาหรอ”

“แล้วหมาที่เจ้าของตามใจมากเกินไป ก็ใช่ว่าวันนึงจะซื่อสัตย์กับเราตลอดไป แต่หมาที่ถูกเข้มงวดมากเกินไป ก็จะเบื่อหน่ายเจ้าของได้เหมือนกัน”

“ทำไมต้องมีแต่เราที่ต้องพยายามทำนู่นทำนี่”

ทำไมต้องเป็นเธอตลอดที่ต้องพยายาม

“ช่วยไม่ได้ เธออยากเลือกคนที่คุมยากเอง” นิโคลัสยักไหล่

“คนที่พร้อมจะมีแค่เธอก็ใช่ว่าจะหายากนะมีน ดังนั้น เราว่าเธอเองก็พอจะทำใจล่วงหน้ามาบ้างแล้วแหละ ไม่งั้นคงไม่ตกลงเป็นแฟนเฮียครามไปแบบนั้น”

“แบบนั้นเราคงต้องหาวิธีฝึกหมาให้เชื่องกว่านี้จริงๆ จังๆ แล้วสินะ”

มันคงจริงอย่างที่นิโคลัสว่า เธอเลือกทั้งๆ ที่รู้จักนิสัยของสหภัฐดีอยู่แล้ว แต่พอมาเจอจังๆ กับตัวแบบนี้ มันก็มีเซได้บ้างเหมือนกัน

“ปลอกคอไหม หรือกระดิ่งดี?” นิโคลัสทำหน้าเจ้าเล่ห์

“อืม... เอาทั้งสองอย่างเลยก็แล้วกัน”

นิโคลัสกระตุกยิ้ม แววตาคู่คมฉายแววพอใจ

ให้มันได้แบบนี้สิ! ซ้อของเขามันต้องแบบนี้ถึงจะเอาเฮียครามอยู่หมัด